Mekanikarhjelp frå USA

«Kvar er den tappeskruen!?» har eg lurt på i hele dag. Det er så irriterande at ein påhengsmotor ikkje kan gå når eg har sommerferie. Eg trodde eg visste kva problemet var. Men kva var løysinga? Svaret kom frå cyberspace.

Påhengsmotor som fuskar. Siden eg har vaske opp med påhengsmotor på hekken tyder det anten at det er rusk eller vatn i forgassaren. Eg gjekk for vatnhypotesa, og tenkte at det berre var å tappe av forgasseren. Men kvar var dreneringsskruen?

Det einaste merkeverkstaden i Asker kunne/ville ikkje fortelje meg det. Dei kunne gjerne sjå på motoren, men det ville ta 2-3 uker. Men eg vil på sjøen i morgon!

Etter å ha fikla rundt, gjekk eg på nettet i von om å finne ein manual for ein «Johnson 9,9hp outboard». Ingenting. I søkelista låg Justanswer.com som meldte at dei hadde 7 ekspertar som kunne svare. Skeptisk sendte eg avgårde eit spørsmål på engelsk. 

17 minutt og 19 sekund seinare svarar ein mekanikar med 27 års erfaring i eit firma som heiter Master Tech, truleg ein stad i USA. Han fortel meg kvar skruen er og kva eg skal gjera. Eg må forvisse meg om at «caburetor» er forgassar, og han svarar på oppfylgjingsspørsmålet mitt 5 minutt og 47 sekund etter. Så har eg det på plass. Eg finn skruen der han forklarar og tappar av. 

Tenesta kosta meg 200 kroner, men det er ho verd om motoren går. No er det så seint på kveld at eg ikkje torer å prøvestarte på grunn av bråket. 

Dett er det siste dømet på at eg finn svar på nettet – for trivielle og enkle problem, men akk så tid- og energikrevjande. I kveld fekk eg svar frå ein ekspert, men svara kjem ofte kjem gjerne frå vanlege folk som har hatt same problemet. 

Førre gongen var for to dagar sidan. Ein flekk med gammal tomatsaus sat fast i den nye, dyre vaksduken. Andre hadde hatt same problem synte det seg, og rådet var dekkrens. Rensemiddel for bildekk! Ok, det står enno att å prøve det, men det skal vi gjera.

Nytt slagord: (Nokon forslag?)

PS. Dette skulle opprinneleg vera ein sutre/klage/syte-blogg, men dette innlegget og dei andre som kjem snart, vil fortelje kor mykje «kundesørvis» det er mellom vanlege folk. Fylg med

Norges Statsbavianar

NSB kasta nyleg ein 27 år gammal mann med multippel sklerose (MS) av toget på Voss fordi han var «ein risiko», i fylgje Bergensavisen. I all sin dårlege kundeservice er det fyrste gongen eg har høyrd at statsbanene handsamar passasjerane sine omsynslaust.

Truleg visste konduktøren ingenting om sjukdomen, men det er ingen orsaking for å vera dum. Eller vera redd for å få ansvar for ein akutt sjuk person på toget.

Multippel sklerose (MS) er ein sjukdom som veldig mange nordmenn har, og som dei klarar å leve med. Kona mi er ein av dei.

Betente nervetrådar i sentralnervesystemet fører til at at ein tapar kontroll over musklar i større og mindre grad. Slik rammar MS. Men det er ikkje akutt, og dei fleste som har sjukdomen klarar seg sjølve, sjølv om dei er hemma.

Det er ei alvorleg krenking av eit menneske å verta avvist på eit offentleg transportmiddel når ein ikkje er risiko for seg sjølv eller andre. For når vart rørslehemma ein risiko? MS er heller ikkje smittsamt.

Det er NSBs konduktør som er ein risiko. Og no skal eg vera litt stygg: Det er ikkje alltid dei skarpaste knivane i skuffa som er konduktørar hjå landets statsbaner. Treninga i å ta seg av passasjerane er ikkje den grundigaste.

I ei anna servicebedrift ville konduktøren av Bergenstoget fått sparken for «ubetenksomhet i tjenesten».

Truleg skjer det ingenting – verken med han eller statsbanene.

Nytt slagord: «Ja, da var det helseattesten, takk» 

‹61 foran deg i køen›

Du vet at du ikke har trukke vinnerloddet i god kundeservice når du får en telefonsvarer i øret som sier at «du er nummer 61 i køen». Tre er ille nok, ikkje sant? 

Denne gangen var det Fjellinjen, selskapet som administrerer bompengeringene rundt Oslo og i Akershus. Jeg skulle spørre om en faktura.

Første dag var det ikke mulig å få noe kontakt. Alt lå nede for telling. Telefon og datasystem. 

Andre dag er jeg altså «nummer 62 i køen». Jeg ga opp.

Tredje dag var det «10 foran deg i køen». Jeg bestemte meg for å vente. Og gjorde det i 20 minutt.

Jeg fikk et greit svar på spørsmålet mitt og fikk vite at det var problem hos telefonleverandøren som hadde skapt de lange køene. 

Det er da vi – vanligvis – legger oss flate. Beklager og lover at det aldri skal skje igjen. Neida.

Nytt motto: «Ikke ring oss. Vi ringer ikke deg»

Telenors eldregebyr

Eldre kundar hjå Telenor er rasande. Og eg forstår dei godt. Telenor vil at alle kundar skal få rekninga på e-faktura. Dei som framleis ynskjer å få henne på papir, må ut med 35 kroner. Sidan mange eldre ikkje har datamaskin eller internett, er det dei dette rammar mest.

Norsk Pensjonistforbunds medlemer reagerer kraftig: http://www.aftenposten.no/pengenedine/article3042279.ece. Telenor svarar med at dei visste reaksjonane ville koma, men at konkurrentane gjer det same.

Ein skulle tru at eit storselskap som Telenor hadde smarte folk som kunne hindra telegiganten frå å gjera noko så dumt. For dumt er det. Telenor innfører gebyret for å tvinge folk over på e-faktura. I brevet til kundane vert det ikkje nemnd ein einaste grunn til kvifor dei gjer dette. Dei vil spare pengar. Sjølvsagt vil dei det. Men kvifor skal kundar betale for at Telenor skal spare pengar?

Det smarte ville vore at kundane sparer pengar på å bruke e-faktura. Då ville kundane med papirfaktura betale like mykje som før, og e-faktura-kundane ville få litt billegare telefonrekning. Dette ville vore ein psykologi som ville hindra kundestormen og gjort alle meir nøgde: Ingen ville tape på det. Vi med e-faktura ville vinne på det.
I staden vert alt negativt: Papir-folket taper på det. Vi med e-faktura vinn ingenting.

Eg forstår at eldre oppfattar fakturaavgifta som diskriminering. Det er langt frå alle som har, eller har tilgong til datamaskin og nett. Dette er ikkje det fyrste tilfellet der folk skal tvingast til å bruke datamaskin. Det er like opprørande kvar gong.

Telenor kan umogeleg ha tenkt gjennom kva dette gjer med omdømmet deira. Og har dei tenkt, så er det ei kynisk handsaming av trufaste kundar.
I kundebrevet som varslar ekstragebyret har Ric Brown underskrive med «leder mobil». Han er ansvarleg for at dette vil svekkje omdømmet til Telenor.

Stadig fleire, inkludert mi mor som ikkje har datamaskin, innser at det går godt an å skifte teleleverandør. Det er enkelt, og det er billegare. Det ville overraske meg stort om ikkje mange no seier opp som kunde hjå Telenor. Folk som har trudd dei skulle halde fast ved Telenor i gode og onde dagar til døden skil dei ad, vil ikkje finne seg i slik dårleg kundehandsaming.

Nytt slagord: «Telenor og ned»

Svigerfars kundeservice

Svigermødre har eit dårleg rykte. Mi svigermor lever ikkje opp til det, langt i frå. Svigerfedre har ikkje noko rykte. Dei burde hatt verdas beste rykte dersom min eigen svigerfar set standarden. Han driv personleg frivillighetssentral for familien.

Dagfinn Sæther er pensjonist. Men det er berre på papiret. Knapt nok. Heile livet har han gitt til kristent organisasjonsliv og kyrkje. Men i sjela er han ein håndverkar. Ein svært praktisk mann som heile familien nyt godt av. Eg mistenkjer han for å ha skaffa seg fire born for at pensjonisttida ikkje skulle verta keisam.

Siste bidraget hans i heimen vår var å montere ein taklampe i entreen. Tidlegare har han montert lamper, sett opp lister, skillevegg, montert vindaugo og gjort ein haug med ting som ville kosta oss ein formue dersom vi skulle hyra ein profesjonell handverkar. 

På toppen kjem den tida vi sparer dersom eg sjølv skulle gått i gong med ting. Eg er ikkje verdas mest praktiske, eller raskaste, kan du seie. Då han skulle setje opp skillevegg i barnas soverom, var eg håndlangar. Eg klarte nesten ikkje halde tritt med han og var ganske sliten etter arbeidsøkta. Snakk om turbo!

Hjå svogeren min har han bygd eit tilbygg på to etasjar. Inga oppgåve er for liten. Det trengs berre litt lenger prosjektering. 

Dagfinn set strenge krav til korleis han vert handsama som kunde, men lever sjølv opp til sine eigne krav når han yter service til andre. Svigerfars kundeservice er den aller beste.

NYTT SLAGORD: «Svigerfar - alltid beredt»

Svensk frykt

«Svensk», tenkte eg. SVENSK! Der stod eg i Siba-butikken (svensk) med ekspeditør (svensk) etter å ha krangla med kundetjenesten deira (kundehjelpar frå Skåne). Det måtte vera framandfrykt som gjorde at eg la vekt på nasjonaliteten. 

Eg var ikkje i Sverige ein gong, men på Liertoppen! Men framandfrykt var det nok, heilt sikkert. Muslimfrykta mi vart projisert over på svenskar. 

Måtte vera noko slikt. 

Inte mysigt. Inte alls.

Det slår meg stadig vekk kor mykje svenskar som arbeider i servicenæringer i og rundt Oslo. Dei er over alt. Alltid blide, hyggelege og hjelpsomme. Det skal dei ha. Med dette i tankane var reaksjonen min i Siba-butikken langt over alle landegrenser. 

Men det var ein grunn til det. 

Ei lita historie, faktisk.

Min kjære son, Johannes på 13, hadde spart pengar til si fyrste datamaskin. Den fyrste vi kjøpte frå Siba hadde ein feil med skjermkortet, så vi fekk bytta den inn. Den andre av merket Packard Bell var fin, men kvar var web-kameraet som dei sa skulle vera der? Og som ein klistrelapp på maskina faktisk stadfesta?

I butikken innrømte svensken at maskina ikkje hadde kamera. Det var feil informasjon, og fleire kundar hadde kome attende og spurd om dette. Men vi kunne få eit eksternt webkamera til halv pris. (Kremt!) Vi fekk det gratis til slutt.

Den svenske ekspeditøren redda inntrykket av Siba, men det var i siste liten. 

Siba er ei av Nordens største elektronikkjeder. Dette er fyrste gongen familien min er kunde hjå dei. Etter erfaringane (sjå også innlegga «Siba gir deg ikke råd» og «Kjøpte Packard Bell») kan eg ikkje tilrå å handle hjå dei. Til det er kundeservicen altfor dårleg. 

Nei, neste gong skal eg handle i Sverige.

NYTT SLAGORD: «Siba gir deg råd – hvis du maser»

McDo(nalds)

Eg har ikkje mykje fint  å seie om McDonald´s. Kanskje ein ting, forresten.

I dag var eg saman med svigerinna mi, Heidi, på ein McDonald´s-restaurant. Vi har felles haldning til fenomenet «amerikansk hamburgerrestaurant», men hadde gjort eit felles unntak frå regelen. Då gjorde ho meg merksam på ein fin ting med McDonald´s-restaurantane: Der er det alltid råd å gå på toalettet. 

Ho har rett! Der det er ein McDonald´s er det alltid ein do. Gratis do. Det gule M-merket har fleire gonger vore redning for den fulle blæra mi på bytur. 

Så det skal dei ha. Bra kundeservice på do-fronten. Slagordet gir seg sjølv

NYTT SLAGORD: «McDonald´s – when you need to go. But the food tastes like …»